” Many are stubborn in pursuit of the path they have chosen, few in pursuit of the goal.” -Nietzsche

Vandaag werd ik geconfronteerd met een nieuwboren leidinggevende. Een manager die uitgerust met walkie talkie en een gezonde dosis zelfvertrouwen begint aan een goed potje zwaaien met de scepter. Mocht u ook van plan zijn binnenkort een team aan te sturen of anderszins zin hebben om enig autoritair gedrag ten toon te spreiden; onderstaand enkele standaardzinnen die u ongetwijfeld goed van pas komen.

1.

‘Hey, moet ik hier dan godverdomme alles zelf doen!’ Deze uitspraak gaat gepaard met een stevige stemverheffing incluis doordringende kwaaie blik. Gebruik de frons van Frank de Boer en zet de strofe goed hard aan waardoor de stilte die er op volgt lekker inslaat. De geschrokken en teleurgestelde blikken vervolgens een voor een langslopen met een blik alsof u daadwerkelijk geeft om de knorreflat waar u te werk bent gesteld. Vervolgens de stilte doorbreken door te schreeuwen. ‘Nou wat staan jullie daar nou, aan het werk godverdomme!’ Vooral het laatste woord lekker diep uit de maag laten komen en goed gearticuleerd ten tonele brengen. Vervolgens wegbenen, een blik over de schouder werpen en binnensmonds maar desalniettemin goed verstaanbaar mompelen: ‘Tis toch ook gewoon niet te geloven he.’

2.

U bent een medewerker zat en geen zin om deze op verantwoorde wijze te ontslaan? Take it the easy way. ‘Hier met die schort, kluisje leeghalen en opgedonderd. Maar ik.. Geen gemaar, zie ik eruit als een klankbord? Ik ben je grootje niet! Het gat van de deur vriend of moet ik je even brengen!’

3.

U verwacht wat meer inzet van uw team en bent op zoek naar prikkels die hen aanzet tot het verhogen van de productiviteit? Stop coachingtrajecten, ga vooral geen motiverende gesprekken voeren maar gebruik uw kantoortje waar het voor aanwezig is. Zoek in uw vriendenkring de meest gewichtige landloper die in een pak met dito koffertje en ploertige spekzolen door kan voor de lauwste regiomanger ever. Een stropdas met Looney Tunes print kan hier beter achterwege worden gelaten. De uistraling dient bars, gewichtig en vooral ook no mercy te zijn. Nodig de landloper vervolgens tegen einde luchtijd uit op uw kantoortje wat grenst aan de kantine. Neem vervolgens het volgende script en grote kans dat uw medewerkers de boodschap hebben begrepen en na het bammetje hard aan de slag gaan.

‘Wat is dit voor kleretent, de bleeder van de regio, waar zijn m’n marges verdomme! Maar ik… Niks te maren jongen! Maar mn personeel ik… Je medewerkers lopen maar een stap harder of ik flikker ze op straat, gaan ze maar thuis achter de geranimus zitten rotten met een uitkering! Ik zal ze even briefen meneer ik… Briefen!? Je wilt ze gaan vragen of ze wat harder gaan werken!? In dit concern werkt alleen gemotiveerd personeel lul, van nature de drang om te scoren! Ik kom hier over een maand weer, en zie ik geen betere resultaten dan flikker ik ze er allemaal uit. Mag jij ze gaan briefen dat onozelheid hier niet thuis hoort. Duidelijk!? Dit team doet me al langer kotsen, je houdt je bek dicht met je briefen en we hebben een goede reden om de bezem er door te halen!’

4.

This conversation is over!

Leuk en aardig met dat wereldkampioenschap maar als ik ergens klaar me ben dan wel die verrekte voetbal gogo’s van C1000. Crap en bovenal slecht te verteren commercials. Tineke Schouten. ‘Ach, gut dat is Tineke, die vind ik zo leuk met van die die typetjes.’ Met van die typetjes!? Inmiddels heb ik de tenen niet meer krom staan maar liggen ze gebroken aan het voeteneind te wachten tot ook de rest van het lichaam het heeft opgegeven. Samen uit samen thuis zullen ze wel denken. Tineke Schouten maakt me misselijk, met dat stomme duitse accent in een mantelpakje en dan die verrekte boerentrien op zoek naar boodschappen. ‘Weet je wat we doen jongens. We vragen Tineke Schouten, die is zo leuk met van die typetjes. Goed punt Roger, met van die typetjes en dat ze dan ruzie krijgt met voetbal gogo’s. Wellicht kunnen we een paar brainstormsessies inlassen om de verdere inhoud van de commercials uit te werken? Prima werk Gents, jullie kosten een paar duiten maar zonder reclamebureau geen glorieus resultaat. Toch?’ Mocht de VOC weer eens plannen maken: Tineke Schouten gaarne inblikken en met al die verrekte Gogo’s verkassen naar elders. ‘Pas op voor de scheurbuik Tinke en zet ‘m op daar he, misschien kan je ze vermaken met een typetje…’

Zo langzamerhand begin ik me sterk af te vragen waar die gasten in Den Haag het gore lef vandaan halen. En tevens waarom ik in de media maar weinig verneem van kritiek op dit ontoelaatbare gedrag. Nederland is een land van de coalitie. De kiezer brengt zijn stem uit en vervolgens is er de taak uit het resultaat een regering te formeren die aansluit bij de zetelverdeling. Niets meer en niets minder. Kwestie van partijprogramma’s naast elkaar leggen, de kleinere partijen doen evenredig aan de uitslag water bij de wijn en klaar is Kees.

Zo niet in Den Haag. Maxime Verhagen weigert te onderhandelen met de VVD en de PVV. Wat? Is hij nou helemaal van de pot gerukt? Hij vertegenwoordigd een politieke partij die kiezers vertegenwoordigd en weigert vervolgens om na te verkiezingen na te denken over het vormen van een regering? Rutte neemt hier genoegen mee? Schuift niet even in Nova aan om aan Clairy Polak uit te leggen dat Maxime zijn verantwoordelijkheid moet nemen en anders gewoon een andere baan moet zoeken? Wellicht kan hij in Limburg in een patatzaak gaan staan. Beetje klagen en hier en daar een steek onder water uitdelen. Ondertussen een kroket bakken en niemand heeft er verder last van. Laat staan dat hij het bestuur van een land er mee in de weg zit.

Vandaag strandden de onderhandelingen over de totstandkoming van een Paars + kabinet. Wat zeg ik, het waren geen onderhandelingen, slechts orienterende gesprekken om eens wat nader kennis te maken. De heren kennen elkaar namelijk nog niet, laat staan dat ze elkaars politieke program kennen dus laten we eerst maar eens een goede kop koffie op kosten van de zaak drinken.

De economie loopt spaak en waar is de beloofde daadkracht uit de campagne? Op de eerste van juli staan we op het bordes? ‘Hou toch eens op met je grappenmakerij vrind, zeg kereltje Pechtold, jij nog een lekkere boterkoek?’ Pechtold wil wel, die lekkere koek maar zeker ook dat paarse gevaarte ziet hij wel zitten. Rutte denkt er anders over. Logisch en in dit geval geef ik ‘m geen ongelijk. Door een chagerijnige Verhagen zit Rutte drie dagen later met een club lieden om tafel die de verkiezingsuitslag blijkbaar al lang en breed vergeten zijn. Tien zetels winnen en maar vreten in die koeken. ‘Schenk nog eens bij Mark en trouwens, wat doen we vanavond? Een avondje seksboerderij op kosten van Binnenlandse zaken?’

Het uitsluiten van kabinetten omdat dit beter strookt met de ontwikkeling van je partij? Niet willen onderhandelen omdat je de grimas van Wouter bos tijdens de ministerraad maar niet kan verteren? Maxime heeft het moeilijk, vooral met zichzelf en zijn partij en vergeet vervolgens waarom die partij ook alweer in het leven is geroepen.

Vanmiddag bleek dat starten met onderhandelen betreffende een paarse coalitie van de baan is.De koeken waren op en ze hadden niet zo’n zin meer. Starten met onderhandelen, niet eens de moeite nemen om een poging te wagen? Als Cohen vervolgens aangeeft niet eens na te willen denken over een coalitie met de VVD en het CDA dan vraag ik me toch echt af waar de democratie gebleven is.

Nee echt, nog even en Emile Roemer wordt premier. Met z’n stomme grapjes lult ie ons voor je het door hebt het communisme binnen. Hebben we die verrekte onderhandelingen ook niet meer nodig.

In Nieuwe Revu lees ik een interview met Toine van Peperstraten. Prima presentator, weinig journalistiek. Niet in Zuid-Afrika maar presenterend vanuit een Hilversumse studio. Goed geoefend enthousiasme stelt Ron Jans op z’n gemak. Ron geeft antwoord op vragen van Toine. Lijkt nimmer een mening te willen geven, laat staan een ongenuanceerde die het voor de kijker wat spannenender maakt. Toine en Ron zijn als rivieren die rustig kabbelen. Nooit treden ze buiten hun oevers, nooit onstuimig en altijd in dienst van de visser voor wie het prima vangen is. De sportvisser en zeiler zoeken het elders, de onstuimighied van het Tjeukemeer. Een stuk spannender en over de roofvis die er leeft bestaan de wildste verhalen.

Toine maakt een programma volgens het boekje. In dienst van de eindredacteur en het gemiddelde publiek waarvan de behoefte naar voren kwam uit een steekproef. Jantje Gemiddeld hoor je niet klagen. ‘Aardige vent die Toine en die Jans heeft er ook wel kijk op. Mijn favoriete club is SC Heerenveen. Blij toe dat de beste man er volgend seizoen trainer wordt.’

In Nieuwe Revu vragen over de hiërarchie bij Studio Sport. Waarom zit Toine van Peperstraten niet in Zuid-Afrika? Waarom altijd in de schaduw van Tom Egbers en Jack van Gelder? De ambitie is aanwezig, de frustratie ingehouden en de keuze van de NOS een logische.

Leo Beenhakker en Dick Advocaat, gisteravond te gast bij Jack van Gelder. An old boys network wat elkaar respecteert, praat over voetbal en de interviewtechnieken achterwege laat. Zou Toine ook het nummer van de bondscoach in z’n telefoon hebben staan? Waarom Jack wel en Toine niet? Het verschil tussen een gepassioneerd journalist en een goede presentator. Het verschil tussen afreizen en thuisblijven. Jack stelt een vraag en Leo antwoord. Haalt eerst nog eens adem tussen de vergeelde tanden, zucht, en na een weggemoffelde neusgaap begint het karakter te vertellen. Hij verteld, geeft antwoord maar voert vooral een gesprek. Neemt een slok van z’n wijn en kijkt vervolgens verongelijkt naar Jack. Zie je Toine vervolgens een opmerking maken? Die stelt met hetzelfde enthousiasme een volgende vraag. Ondanks het piepje. Leo’s telefoon. Verborgen in z’n broekzak ontving de Don een smsje. Het antwoord doet er al niet meer toe, Jack is een journalist. ‘Transfernieuws Leo?’ Het karakter pakt z’n telefoon en de tafel lacht. Met Feyenoord zal het wel weinig te maken hebben.

Bij Jack van Gelder zie ik gemeende interesse en bevlogenheid. Persoonlijkheid boven professionaliteit en een honger naar de overwinning. Als Mark van Bommel na de wedstrijd tegen Japan aanschuift, schuift hij aan bij ome Jack. Schuift hij aan bij het thuisfront. Even weg van al die journalisten op zoek naar een quote. Even weg van de Toine van Peperstratens die met een jagende regisseur in hun oortje staan te trappelen in de spelerstunnel. En Ome Jack? Die legt ondanks de gezelligheid de achilleshiel bloot, stelt de juiste vragen en schroomt niet om kritisch te zijn. Zie je Toine daar al zitten? Precies, in Hilversum is hij prima op z’n plaats.

Toen ik Frank maandag naast Bert zag zitten moest ik onverhoopt denken aan Theo Maasen die eens bij Jack van Gelder aanschoof met een gestolen UEFA cup. Het kan aan mij liggen maar ook met betrekking tot de wereldbeker verwacht ik een dergelijk scenario. Wij geen kampioen dan niemand die beker moet hij gedacht hebben. Verstopt in de frons van Frank komt hij toch nog naar Nederland.

En dan die Bert, geinig snuitje…

Toen ik vanmorgen op het toilet zat en de tentoonstelling eens goed bekeek moest ik denken aan een Zwols balletje. Een ware Zwolse delicatesse, een traditie waar ik nooit iemand over. Een beetje zoals het bezoeken van het toilet. Een aangenaam verpozen waar best eens een openingszin aan geweid mag worden. Ik wierp een laatste blik, dacht aan die gladde haring van Harrie Bonksma die ik gisteren met pijn en moeite door de keel liet glibberen – het beest leefde nog – en spoelde vervolgens door. Over naar binnen glibberende vissen gesproken, laat ik dat Zwolse balletje vandaag achterwege laten. Douwtje Pietersma en de paling, ik zal het nooit vergeten…

Douwtje groeide op in onzer rozebuurt en ving dagelijks snoek, brasem en hele scholen voorn om de boel vervolgens in een jutezak mee naar huis te slepen. Juichend onthaalden we Douwtje als we hem in de verte aan zagen komen struinen. Stromend water was er nog niet, de hele dag dronken we bier van een droge gisting. Soms dagen geen droge boterham en ook de laatste suikerbieten waren bij Ploegsma uit de akker getrokken om ze zo rauw naar binnen te vreten. De veldwachter kneep een oogje toe waarbij hij met z’n knuisten de malse billen van mevrouw Ploegsma kneedde. Ploegsma zelf was blind, die zag nog geen verschil tussen een bloemkool en een struisvogel en hield vol dat de oogst dit jaar wel eens van uitzonderlijke kwaliteit zou kunnen zijn.

Enfin, Douwtje kon vissen als de beste. Wij vingen nooit iets maar we genoten van z’n geheimen. Nog voordat moeder de vrouw de stoofpot op temperatuur had reten we de jutezak aan fladeren om de stuiterende vissen likkebaardend van de straat te schrapen. Douwtje zelf hield een eigen voorraadje achter de broekriem dus zielig was het allerminst. De vissen verdwenen rauw tussen de kaken. Eerst de kop er af trekken en dan zo de sappigheid van de graat af richting hongerige maag. Zo ging dat in die tijd. Honger maakt rauwe bonen zoet maar ook die hadden we niet.

Op een dag liet Douwtje op zich wachten. Geen visser aan de horizon en de honger klopte ruw tegen de wangwortel. Wat bleek: zo dood als een pier. Douwtje ving een woeste paling op de stroomversnelling en kreeg het beest niet onder controle. Hij vocht als een leeuw en een kwartier lang rolden ze over de kade als matadoren die vechten voor hun leven. Het beest, slijmerig en glad als een stuk snot op een glijbaan, verzette zich hevig om tot slot een meesterzet van stal te halen. De aaseter maakte een schijnbeweging om zich vervolgens hard op het gehemelte van ons Douwtje te storten. Het beest vrat zich door de keel een weg naar binnen en Douwtje schreeuwde het uit van de pijn. Vlees werd aan vlarden gereten en het beest kwam via de endel weer naar buiten, liet zich van de kade glijden en verdween in het donkere water. Douwtje werd dagen later gevonden door de veldwachter die dacht dat het om een aangevreten bloedhond ging. Een meer nauwkeurige blik deed hem verstarren en huilend kwam hij met een kruiwagen het dorp in gelopen waar de visserman begraven werd. Douwtje Pietersma, wat een held. Ik zal de kerel nooit vergeten.

Met mijn liefde loop ik over de Melkmarkt. Hartje Zwolle en samenzijn als zonnen aan de Middelandse zee. Het water warm en mooi van kleur, de zon hoog aan de hemel en een tevreden glimlach. Voor altijd op vakantie. Liggen op je handdoek, wat pieren in het zand en op de achtergrond het gekwetter van de zomer. Nooit meer naar huis, voor altijd genieten. Een boulevard. Oud en bejaard keuvelend op de bankjes. Witte blousjes en een pet. Een stok en een nette pantalon.

Op de Melkmarkt de Nederlandse tegenhanger. Oude baasjes zien toe hoe het reilt en zeilt in hun stad. In de stad die ze verloren aan de jeugd. Vanaf de zijlijn toekijken hoe de parel in het oosten ten onder gaat. Mekkeren, klagen en hard praten. Onbeschaamd vrouwen nakijken en een opmerking plaatsen waar moeder de vrouw in het bejaardentehuis niet van gediend is.

‘Maar wat moet ik dan,’ zegt de jongen tegen zijn vriendin. ‘Kan die ouwe moeilijk gaan slaan.’ Z’n vriendin kijkt teleurgesteld over haar schouder. De armen over elkaar, standje standvastigheid. De jongen baalt, had er wat van moeten zeggen. Op de achtergrond lachende hangbejaarden. In het mandje van de scootmobiel een plastic tasje met bier. De tas gaat rond, proost.

We lopen door, zijn bijna thuis. Een fijne avond, we gaan zo slapen.

Ken je dat, van die naakte mannen op de sportschool? Van die behaarde kerels die na het douchen niet eerst de boxer aantrekken voor ze een verhaal beginnen, maar het geslacht twintig minuten laten bungelen terwijl ze een verhaal over de nieuwe Golf van Volkswagen beginnen.

John wil een nieuwe Volkswagen inclusief opties maar zijn werkgever wil niet meebetalen. Terwijl ik op het bankje mijn schoenen aan zit te trekken en de veters niet uit de knoop willen zit ik ongewild tegen de slecht onderhouden lul van de naked guy aan te kijken. ‘Ik bedoel prima bakkie in de bijtelling, verdomme tien jaar aan het werk bij die club en dan mekkeren over een velgje.’ Zitten op het plastic bankje, de behaarde benen wijdbeens en de voeten in van die donkerblauwe camping slippers met een wit baantje. Verrekte glof, verrekte naaktloper. Het zal me niks verbazen als de uitgekauwde anus zometeen een bruine stip achterlaat op het hagelwitte plastic.

Het buikje leunend op de dijbenen en nog die verrekte knoop niet uit m’n veter. Waar ben ik mee bezig denk ik dan. Een uur lang trekken aan gewichten om het tengere gelaat enig body mee te geven. Een uur ondergedompeld in een wereld waar het retegaaf schijnt te zijn om te lullen over spauwmuren, v snaren en Geert Wilders die een kans verdient om vervolgens voor de laatste keer dat gewichtje 10 keer omhoog te trekken. Leuke sport, als een malle aan een stuk ijzer zitten trekken tot de arm begint te verzuren en het dan nog maar een keer doen. Vervolgens opstaan, slok water nemen en naar het volgende rek om een repeterend stuk gedrag te herhalen waar de drek je van uit de strot komt zetten. Met sport heeft het wat mij betreft weinig te maken.

Vervolgens verlost van de ellende onder de douche kruipen en vluchten. Weg van hier en dan eerst nog uitgezwaaid worden door de lul van the naked guy. De pijp aan Maarten, dan liever een potje badminton.

Waar ik dacht dat de dag aan me voorbij zou trekken zonder noemenswaardige belevenissen bleek dit toch anders te zijn. Zojuist mijn mailbox geopend. Driehonderd dollar gewonnen, horny woman waiting for me en binnen no time een lul als een lantaarnpaal.